మా ఊరికీ చేబ్రోలుకీ మధ్యలో కిట్ట కాలువ (కృష్ణ కాలువ) గలగలలు ఎప్పుడూ వినిపిస్తూనే ఉండేవి. రోడ్డు మీదుగా వెళ్లాలంటే ఎనిమిది కిలోమీటర్లు చుట్టూ తిరగాలి. అదే ఆ కాలువ దారిని పట్టుకుంటే… మూడే కిలోమీటర్లు! ఆ ఎనిమిదిని మూడుగా మార్చే మంత్రం – మా “బల్లకట్టు”.
అది ఒక విచిత్రమైన వాహనం… నీళ్ల మీద మెల్లగా తేలుతూ వెళ్లే చిన్న పడవలాంటిది. మా ఊరి నుంచి కిట్ట కాలువ గట్టు దాకా రెండు కిలోమీటర్లు. అక్కడినుంచి అటు ఒడ్డుకి చేరితే… ఇంకో కిలోమీటరులో చేబ్రోలు. ఈ రెండు ఊర్ల బంధాన్ని ఎప్పటికీ విడదీయకుండా కలిపి ఉంచింది ఆ బల్లకట్టే.
అప్పట్లో బల్లకట్టు మీద ప్రయాణం అంటే అదొక పండగే. గాలిలో పచ్చని పొలాల వాసన, కాలువ నీళ్ల చల్లదనం… తెల్లవారుజామున అయితే మంచు దుప్పటి కప్పుకున్నట్టుండేది. ఆ మంచులో బల్లకట్టు ఎక్కడుందో, ఒడ్డు ఎక్కడుందో కూడా స్పష్టంగా కనిపించదు. కాలువ మధ్యలోకి వెళ్తే చుట్టూ తెల్లని మంచు పొగలు, కింద నీళ్ల గలగలలు… అది మాకు ప్రయాణం కాదు, ఒక చిన్న సాహసయాత్ర.
బల్లకట్టు నడిపే ఆయనతో మా ఊరి వాళ్లందరికీ ఒక ప్రత్యేకమైన అనుబంధం ఉండేది. అప్పట్లో డబ్బుల మాట అంతగా ఉండేది కాదు. ఏడాది మొత్తం ప్రయాణానికి, పంట పండాక రాశి పోసినప్పుడు మేము ఇచ్చే ధాన్యమే ఆయనకి పారితోషికం. తర్వాత నాయా పైసలు వచ్చాయి కానీ… అక్కడ నడిచింది మాత్రం డబ్బు కాదు – పరిచయం, నమ్మకం, ఆప్యాయత.
“ఒరేయ్! ఆ సైకిల్ గట్టిగా పట్టుకోరా… పడతావురా!” అని పెద్దలు కేకలు వేస్తుంటే, నీళ్ల మీద మెల్లగా ఊగుతున్న బల్లకట్టు మీద సైకిల్ హ్యాండిల్ పట్టుకుని నవ్వుతూ నిలబడటం… అది ఒక గమ్మత్తైన సాహసం. ఒక్కోసారి కాలువ కెరటాలకు బల్లకట్టు మెల్లగా తూలుతుంటే, గుండెల్లో చిన్న రైలు పరిగెత్తినట్టుండేది.
కాలచక్రం గిర్రున తిరిగింది. బైకులు వచ్చాయి, ఆటోలు వచ్చాయి. ఎనిమిది కిలోమీటర్ల చుట్టూ తిరిగే దారి ఇప్పుడు హైవే అయిపోయింది. బల్లకట్టు ఎక్కే వాళ్లు తగ్గిపోయారు. ఆ తర్వాత మెల్లగా… ఆ బల్లకట్టు కూడా కాలువ నీళ్లలో జ్ఞాపకంలా కలిసిపోయింది.
కానీ ఇప్పటికీ… ఎప్పుడైనా ఆ దారిలో వెళ్తుంటే, ఆ కాలువ చల్లదనం, ఆ బల్లకట్టు మెల్లని ఊగుడు గుర్తొస్తాయి
.
ఆ బల్లకట్టు కేవలం ఒక దారి కాదు… నా చిన్నతనాన్ని దాచుకున్న ఒక అందమైన లోకం.
కామెంట్లు లేవు:
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి