ఇదీ మన ఆటల జాతర! Earth to Sky

 మనం పెరిగిన రోజులు వేరు, ఆ మజానే వేరు. ఈ రోజుల్లో పిల్లలకి పుట్టగానే చేతిలోకి టాబ్లెట్‌లు, మొబైల్ ఫోన్లు, ఐఫోన్‌లు వస్తున్నాయి కానీ, మనం మాత్రం 'మట్టి' నుంచి మొదలుపెట్టి 'మేఘాల' వరకు ఎదిగిన తరం. ఆ ప్రయాణం ఒకసారి నెమరువేసుకుంటే..

​1. మట్టిలో మాణిక్యాలం!

​అప్పట్లో మనకి ఏ 'ప్లే-డో'లూ లేవు. వాన పడిందంటే చాలు.. బయటకి వెళ్లి ఆ బంకమట్టిని తెచ్చి, మనకి నచ్చిన షేపుల్లో బొమ్మలు చేసేవాళ్లం. అదొక వింత ప్రపంచం. అమ్మ తిట్టినా, ఒళ్లంతా మట్టి అయినా.. ఆ మట్టి ముద్దలో మనం వెతుక్కున్న ఆనందం ఈరోజు కోట్లు పెట్టినా దొరకదు. అది మన ఫస్ట్ 'క్రియేటివ్ ఇంజనీరింగ్'!

​2. చెక్క గుర్రాలు.. కీ తిప్పే కార్లు!

​తర్వాత మెల్లగా చెక్క బొమ్మలు వచ్చాయి. ఇక ఆ 'కీ' ఇచ్చే బొమ్మల గురించి ఎంత చెప్పినా తక్కువే. ఆ చిన్న కీ ని ఎంత టైట్‌గా తిప్పితే కారు అంత దూరం వెళ్తుందని మన లెక్క. మధ్యలో ఆగిపోతే మళ్ళీ కీ తిప్పడం.

​3. వైర్ రిమోట్.. ఒక వింత లోకం!

​బ్యాటరీ కార్లు వచ్చాక సీన్ మారిపోయింది. ఆ రిమోట్ కి కారుకి మధ్యలో ఉండే ఆ వైర్ మనల్ని కారు వెనకాతలే పరిగెత్తించేది. కారు ఎటు వెళ్తే మనం అటు! వైర్ తెగిపోతుందేమో అన్న భయం లేదు.. లోపల బ్యాటరీ అయిపోతుందేమో అన్న టెన్షన్ లేదు.. అదొక గమ్మత్తైన అనుభవం.

​4. వైర్‌లెస్ రాజకీయం!

​ఎప్పుడైతే వైర్ లేని రిమోట్ కార్లు వచ్చాయో.. ఇక మనమే ఆ ఏరియాకి మొనగాళ్లం! దూరం నుంచి బటన్ నొక్కితే కారు తిరుగుతుంటే.. మన చుట్టూ ఉన్న గ్యాంగ్ ఇచ్చే ఆశ్చర్యపు చూపులు ఉన్నాయే.. అబ్బో! మన లెవలే వేరు అన్నట్టుగా కాలర్ ఎగరేసేవాళ్లం.

​5. ఇప్పుడు.. ఆకాశమే హద్దు!

​ఇక ఈరోజుల్లో చూస్తుంటే ఆశ్చర్యమేస్తుంది. కారు నేల మీద నుంచి గాల్లోకి లేచి 'డ్రోన్' అయిపోయింది. రిమోట్ లేదా మొబైల్ యాప్‌తో కంట్రోల్ చేయడం, గాల్లో సెల్ఫీలు తీయడం.. టెక్నాలజీ ఎక్కడికో వెళ్ళిపోయింది. మట్టితో బొమ్మలు చేసిన చేతులతోనే, ఇప్పుడు ఆకాశంలో ఎగిరే యంత్రాలను కంట్రోల్ చేస్తున్నాం!

​ముగింపు:

మట్టి ముద్ద నుంచి మొబైల్ యాప్ దాకా.. మనం ఎన్నో మలుపులు చూశాం. బొమ్మలు మారాయి, టెక్నాలజీ మారింది.. కానీ ఆ 'కీ' తిప్పినప్పుడు కలిగే ఎగ్జైట్‌మెంట్, ఇప్పుడు డ్రోన్ ఎగిరినప్పుడు కలిగే ఆ తృప్తి మాత్రం అలాగే ఉంది.

​పంచ్ లైన్:

ఈ పోస్ట్ ఆ స్మార్ట్ ఫోన్ స్క్రీన్లకు బానిసైన పిల్లల కోసం కాదు.. మోకాళ్లు చిరిగినా, ఒళ్లంతా మట్టి అయినా.. ఇప్పటికీ గ్రౌండ్ లో ఆడుతూ అసలైన మజాను వెతుక్కునే చిన్నారి 'సింహాల' కోసం!

​ఎందుకంటే.. మట్టిలో ఆడిన ఆ నవ్వులకు ఏ అప్డేట్ కూడా సాటి రాదు! అవి ఎప్పటికీ ఎవర్ గ్రీన్! 😄

మట్టిలో దాగిన మా ఊరి చరిత్ర: అన్నవరప్పాడు దిబ్బలు

 

​మా ఊరికి ఉత్తరాన ఒకప్పుడు అన్నవరప్పాడు దిబ్బలు ఉండేవి. ఇప్పుడు లేవు. ఆ దిబ్బల్ని తవ్వేసి, ఆ మట్టిని తోలేసి మా ఊర్లో ఇళ్లు కట్టుకున్నాం. అంటే ఇప్పుడు మేమంతా ఆ పాత అన్నవరప్పాడు మీదనే కాపురం ఉంటున్నామన్నమాట. చరిత్ర మీద మట్టి వేయడం అంటే ఇదేనేమో అనిపిస్తుంది ఒక్కోసారి.

​నిజానికి ఆ దిబ్బల్ని తవ్వేటప్పుడు అబ్బురపరిచే దృశ్యాలు బయటపడేవట. నేను కళ్ళారా చూడలేదు కానీ, మా పెద్దోళ్లు చెబుతుంటే విన్నాను. మట్టి పొరల్లోంచి మనిషి పట్టేంత పెద్ద పెద్ద కుండలు

బయటపడేవట. ఒక్కో కుండ ఒక్కో మనిషంత పొడుగు. అవి కేవలం మట్టి పాత్రలు కావు, ఆ కాలపు ధాన్యాన్ని దాచుకున్న గిడ్డంగులు. ఒక ఊరు ఆకలిని భద్రపరిచిన ఆ ధాన్యపు గాదెలు తవ్వకాల్లో బయటపడుతుంటే, చూసిన వాళ్లంతా ఆశ్చర్యంతో నోరెళ్లబెట్టేవారట. ఆ పాత్రలతో పాటు ప్రజలు వాడిన వస్తువులు కూడా దొరికేవి.

​ఆ దిబ్బల చుట్టూ రకరకాల కథలు ప్రచారంలో ఉండేవి: ఒకప్పుడు అక్కడ అన్నవరప్పాడు గ్రామం ఉండేదని, ​ఒక పెద్ద భూకంపం వచ్చి ఊరంతా భూమిలోకి కుంగిపోయిందని ఒకరు..

​లేదు, ఊరంతా ఖాళీ అయిపోయిందని మరొకరు..

​కాదు, పాత ఊరు మెల్లిగా షిఫ్ట్ అయి ఇప్పుడున్న మా ఊరు ఈగా మారిందని ఇంకొకరు..

​ఇన్ని కథలు విన్నాక అసలు ఆ ఊరు ఉందా లేదా అని నాకూ అప్పుడప్పుడు అనుమానం వచ్చేది. కానీ ఈ మధ్యే ఆన్‌లైన్‌లో "గుంటూరు జిల్లాలో అదృశ్య గ్రామాలు" అనే పుస్తకం చూశాను. అందులో 1712 నాటి కొండవీడు రాజ్య విభజనలో భాగంగా 'చేబ్రోలు సమితి' పరిధిలో ఉన్న 28 గ్రామాల్లో అన్నవరప్పాడు ఒకటిగా పేర్కొన్నారు. చరిత్ర సాక్షిగా ఆ ఊరు ఉనికి నిజమని తెలిశాక ఆ దిబ్బల మీద నాకు మరింత గౌరవం పెరిగింది.

​ఏదైతేనేం, ఒకప్పటి అన్నవరప్పాడు ఇప్పుడు మా ఇళ్ల కింద మెరకగా మారిపోయింది. ఆ దిబ్బలు ఇప్పుడు కంటికి కనిపించవు కానీ, మా ఊరి మట్టిని తడిపితే ఇప్పటికీ ఆ పాత జ్ఞాపకాల తాలూకు వాసన వస్తూనే ఉంటుంది. మన గతాన్ని మనం మర్చిపోయినా, ఆ నేల మాత్రం తనలో దాచుకున్న ఆనవాళ్లను అప్పుడప్పుడు ఇలా బయటపెడుతూనే ఉంటుంది.

బల్లకట్టు… మా తీపి జ్ఞాపకం!

 

మా ఊరికీ చేబ్రోలుకీ మధ్యలో కిట్ట కాలువ (కృష్ణ కాలువ) గలగలలు ఎప్పుడూ వినిపిస్తూనే ఉండేవి. రోడ్డు మీదుగా వెళ్లాలంటే ఎనిమిది కిలోమీటర్లు చుట్టూ తిరగాలి. అదే ఆ కాలువ దారిని పట్టుకుంటే… మూడే కిలోమీటర్లు! ఆ ఎనిమిదిని మూడుగా మార్చే మంత్రం – మా “బల్లకట్టు”.

అది ఒక విచిత్రమైన వాహనం… నీళ్ల మీద మెల్లగా తేలుతూ వెళ్లే చిన్న పడవలాంటిది. మా ఊరి నుంచి కిట్ట కాలువ గట్టు దాకా రెండు కిలోమీటర్లు. అక్కడినుంచి అటు ఒడ్డుకి చేరితే… ఇంకో కిలోమీటరులో చేబ్రోలు. ఈ రెండు ఊర్ల బంధాన్ని ఎప్పటికీ విడదీయకుండా కలిపి ఉంచింది ఆ బల్లకట్టే.

అప్పట్లో బల్లకట్టు మీద ప్రయాణం అంటే అదొక పండగే. గాలిలో పచ్చని పొలాల వాసన, కాలువ నీళ్ల చల్లదనం… తెల్లవారుజామున అయితే మంచు దుప్పటి కప్పుకున్నట్టుండేది. ఆ మంచులో బల్లకట్టు ఎక్కడుందో, ఒడ్డు ఎక్కడుందో కూడా స్పష్టంగా కనిపించదు. కాలువ మధ్యలోకి వెళ్తే చుట్టూ తెల్లని మంచు పొగలు, కింద నీళ్ల గలగలలు… అది మాకు ప్రయాణం కాదు, ఒక చిన్న సాహసయాత్ర.

బల్లకట్టు నడిపే ఆయనతో మా ఊరి వాళ్లందరికీ ఒక ప్రత్యేకమైన అనుబంధం ఉండేది. అప్పట్లో డబ్బుల మాట అంతగా ఉండేది కాదు. ఏడాది మొత్తం ప్రయాణానికి, పంట పండాక రాశి పోసినప్పుడు మేము ఇచ్చే ధాన్యమే ఆయనకి పారితోషికం. తర్వాత నాయా పైసలు వచ్చాయి కానీ… అక్కడ నడిచింది మాత్రం డబ్బు కాదు – పరిచయం, నమ్మకం, ఆప్యాయత.

“ఒరేయ్! ఆ సైకిల్ గట్టిగా పట్టుకోరా… పడతావురా!” అని పెద్దలు కేకలు వేస్తుంటే, నీళ్ల మీద మెల్లగా ఊగుతున్న బల్లకట్టు మీద సైకిల్ హ్యాండిల్ పట్టుకుని నవ్వుతూ నిలబడటం… అది ఒక గమ్మత్తైన సాహసం. ఒక్కోసారి కాలువ కెరటాలకు బల్లకట్టు మెల్లగా తూలుతుంటే, గుండెల్లో చిన్న రైలు పరిగెత్తినట్టుండేది.

కాలచక్రం గిర్రున తిరిగింది. బైకులు వచ్చాయి, ఆటోలు వచ్చాయి. ఎనిమిది కిలోమీటర్ల చుట్టూ తిరిగే దారి ఇప్పుడు హైవే అయిపోయింది. బల్లకట్టు ఎక్కే వాళ్లు తగ్గిపోయారు. ఆ తర్వాత మెల్లగా… ఆ బల్లకట్టు కూడా కాలువ నీళ్లలో జ్ఞాపకంలా కలిసిపోయింది.

కానీ ఇప్పటికీ… ఎప్పుడైనా ఆ దారిలో వెళ్తుంటే, ఆ కాలువ చల్లదనం, ఆ బల్లకట్టు మెల్లని ఊగుడు గుర్తొస్తాయి

.

ఆ బల్లకట్టు కేవలం ఒక దారి కాదు… నా చిన్నతనాన్ని దాచుకున్న ఒక అందమైన లోకం.